Klimat Warszawy

Adres: ulica Miodowa 17/19

Data budowy: 1701-1715 / 1780

Architekt: Dominik Merlini

Styl architektoniczny: późny barok, klasycyzm

Pod koniec XVII wieku stał tu drewniany dwór Aleksandra Połubińskiego, marszałka Wielkiego Księstwa Litewskiego. W 1681r. dwór przeszedł na własność skarbnika ziemi nurskiej, Wawrzyńca Wodzickiego. Następnym właścicielem był znany bankier baron Piotr de Riacour, na którego polecenie wybudowano tu barokowy, otoczony ogrodem, trzykondygnacyjny pałac na planie podkowy. Syn barona, Aleksander, sprzedał posiadłość Janowi Borchowi, podkanclerzemu koronnemu.

Nowy właściciel przebudował pałac w stylu klasycystycznym prawdopodobnie w latach 80. XVIII wieku, wg proj. Dominika Merliniego. Powstał tu regularny ogród w stylu francuskim uważany w tamtych czasach za najpiękniejszy w Warszawie.

W 1800r rezydencję nabył cukiernik Ludwik Neski, który otworzył tu słynną restaurację i cukiernię uchodzącą za jedną z najlepszych w Warszawie.

W latach 1810-1837 posiadłość należała do rodziny Kernerów. Przed 1830 mieściła się tu restauracja i Hotel d`Europe, prowadzone przez Szymona Chovot. W 1837r. nowym właścicielem został rząd Królestwa Polskiego, w związku z tym przez pewien czas mieścił się tu Instytut Aleksandryjski Wychowania Panien. Po 1843r. pałac przeznaczono na siedzibę arcybiskupa-metropolity warszawskiego. Wówczas został gruntownie odrestaurowany.

W czasie II wojny światowej niemal wszystko strawił ogień. W czasie powojennej odbudowy przywrócono wygląd z czasów Borcha i przeznaczono na siedzibę prymasa Polski. W ogrodzie znajduje się rokokowa altana, zbudowana w połowie XVIII wieku. Ten ogrodowy pawilon przetrwał wszystkie wojny bez uszczerbku. Niestety jest niedostępny dla oczu przechodniów.

Bibliografia:

Jaroszewski Tadeusz S.: Księga Pałaców Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1985, s. 22-23. ISBN 83-223-2047-7.