Klimat Warszawy

Adres: ulica Długa 38/40

Data budowy: 1676-1685 / 1769-1784 / 1899-1900

Architekt: Tylman z Gameren / Szymon Bogumił Zug

Styl architektoniczny: późny barok, klasycyzm

Pałac powstał dla sekretarza królewskiego Stanisława Kleinpoldta – Małopolskiego w latach 1676-1685. Swoją nazwę zawdzięcza figurom czterech wiatrów ustawionym na bramie wjazdowej na dziedziniec: Boreasza – wiatru z północy, Zefira – wiatru z zachodu, Notosa – wiatru z południa i Eurosa – wiatru ze wschodu. Nie wiadomo dokładnie jak pałac wyglądał pod koiec XVII wieku, wiadomo, że przy jego projektowaniu pracował Tylman z Gameren. Na początku XVIII w. posiadłość wielokrotnie zmieniała właścicieli.

W XVIII wieku barokowa architektura pałacu uległa przemianom. W polowie XVIII w. ryzalit środkowy otrzymał rokokową dekorację. W 1765r. rezydencję nabył bankier Piotr Tepper, jeden z największych finansistów czasów Stanisława Augusta. Na jego polecenie, w latach 1769-1771r. pałac rozbudowano wg proj. Szymona Bogumiła Zuga. Rozszerzono prawe skrzydło, przy którym powstał aneks o wczesnoklasycystycznej elewacji frontowej. Zugowi przypisuje się również projekt lub tylko nadbudowę kwadratowych pawilonów od ulicy Długiej. Na zamówienie kolejnego właściciela, Piotra Fergussona Teppera, Zug przebudował wnętrza rezydencji. Na pierwszym piętrze powstała wówczas wielka sala jadalna. Architekt zaprojektował również salę balową, jednak żaden z jego trzech projektów nie został nigdy zrealizowany.

W latach 1808-1914 działał tu Hotel Drezdeński założony z inicjatywy Karola Dückert z Drezna. Był to jeden z najlepszych hoteli w Warszawie. Od 1856r. działała tu również restauracja Brukalskiego, a w latach 1824-1880 Instytut Wód Mineralnych Sztucznych. Ogród był popularnym miejscem spotkań towarzyskich.

W latach międzywojennych siedzibę miał tu samorządowy Sejmik Warszawski. W latach 1926-30 przeprowadzono  restaurację pałacu. Uległ pewnym zniszczeniom w czasie wojny, jednak w znacznej mierze się zachował. Figury czterech wiatrów pochodzące z XVII w. przez 30 lat znajdowały się w pałacu Tyszkiewiczów w Landwarowie na Litwie. Powróciły na swoje miejsce jeszcze przed II wojną światową.

Bibliografia:

Jaroszewski Tadeusz S.: Księga Pałaców Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1985, s. 105-106. ISBN 83-223-2047-7.