Klimat Warszawy

Adres: pomiędzy Aleją Solidarności, Ratuszową i Jagiellońską

Data powstania: 1865-1871

Projektant: Jan Dobrowolski

Styl: geometryczno-krajobrazowy

Park Praski położony jest na terenach dawnych jurydyk Pragi i Skaryszewa. Niegdyś wznosiło się tu około 200 budynków. Zostały wyburzone z rozkazu Napoleona Bonaparte w związku z fortyfikowaniem okolicznych terenów. Wśród zniszczonych obiektów znalazły się nawet takie budowle jak kościół i klasztor Bernardynek, ratusz praski, kościół św. Stanisława na Skaryszewie czy klasztor Bernardynów, z którego do dziś zachował się jedynie Domek Loretański, jeden z najważniejszych zabytków dzisiejszej Pragi. Pamiątką po zakonie jest ulica Panieńska, a po dawnym rynku, na którym stał ratusz - ulica Ratuszowa.

Nowy plan regulacji w związku z budową mostu Kierbedzia pozwolił na wytyczenie parku. Jego projektantem był Jan Dobrowolski, kierownik Ogrodu Krasińskich, a potem Ogrodu Saskiego. Prace trwały w latach 1865-1871. Park nazwano Aleksandryjskim (Aleksandrowskim), na cześć cara Aleksandra III, który zezwolił na jego utworzenie.

Miejsce to znane było z licznych atrakcji i rozrywek. W 1903 roku powstał Teatr Praski, a w późniejszym czasie muszla koncertowa. W dwudziestoleciu międzywojennych działał tu lunapark. W 1928 r. na wydzielonym terenie powstał Miejski Ogród Zoologiczny. W 1916 r. dotychczasową nazwę przemianowano na Park Praski.

Niektóre drzewa w najstarszej części parku mają nawet po 130 lat. Wśród gatunków drzew znalazły się platany klonolistne, kasztany jadalne, miłorzęby japońskie oraz wiele gatunków rodzimych, m.in. topole, lipy i klony. Przy alei głównej prowadzącej do ZOO rośnie platan klonolistny będący pomnikiem przyrody o obwodzie pnia 352 cm.

Od 1952 r. wizytówką parku jest wybieg dla niedźwiedzi brunatnych, który powstał przy Alei Solidarności. Wiosną i latem można je dostrzec nawet z okna autobusu czy tramwaju. Miejsce to jest jednym z najbardziej charakterystycznych elementów dzisiejszej Pragi.

W parku znajduje się kilka rzeźb zwierząt, pijka z 1936r, muszla koncertowa i brązowe popiersie Elizy Orzeszkowej z 1938 r dłuta Henryka Kuny. Najbardziej znaną rzeźbą jest wysoka, metalowa żyrafa z 1981r. autorstwa Władysława Frycza. W jej licznych otworach ptaki budują swoje gniazda.

Od 1990 r. ZOO wraz z parkiem figurują w spisie zabytków jako jedna całość.