Klimat Warszawy

Adres: ulica Zakroczymska 6

Data budowy: 1731-1746/ 1950-1955

Architekt: Jan Zygmunt Deybel / Maria Zachwatowicz

Styl architektoniczny: późny barok

Niegdyś stał tu dwór Sebastiana Rybczyńskiego, pisarza dworskiego. W 1725 roku nieruchmość odkupił kasztelan trocki ks. Jan Fryderyk Sapieha z Kodnia. Projekt pałacu wykonał Jan Zygmunt Deybel. W pierwszym etapie budowy powstał późnobarokowy korpus główny z krótkimi skrzydłami bocznymi obejmującymi mały dziedziniec. W drugim etapie, po zakupie sąsiedniej posesji powiększono budowlę o następne skrzydła od północy i południa. Była to jedna z najokazalszych późnobarokowych rezydencji magnackich w Warszawie. 

Rząd Królestwa Polskiego kupił posiadłość od Sapiehów w 1817 roku. W latach 1818-1820 dokonano tu gruntownej przebudowy z przeznaczeniem na koszary, tzw. koszary Sapieżyńskie. Projektantem przebudowy był Wilhelm Henryk Minter, który znacznie zubożył dotychczasową budowlę likwidując późnobarokowe dekoracje. W koszarach stacjonował 4 pułk piechoty liniowej, który odegrał ważną rolę w późniejszym powstaniu listopadowym. Po jego upadku w pałacu aż do I wojny światowej stacjonowały wojska rosyjskie.

Do II wojny światowej nadal znajdowały się tu koszary. W czasie powstania warszawskiego budynek został zbombardowany. W latach 1950-1955 odbudowano go według projektu Marii Zachwatowicz, przywracając mu wygląd jaki nadał mu Deybel. Obecnie mieści się tu Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla Dzieci Słabo Słyszących nr 15. im. Ottona Lipkowskiego.

Bibliografia:

Jaroszewski Tadeusz S.: Księga Pałaców Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1985, s. 142. ISBN 83-223-2047-7.