Klimat Warszawy

Adres: Krakowskie Przedmieście 42/44

Data budowy: 1898-1901

Architekt: Władysław Marconi

Styl architektoniczny: neorenesans

Ten najwspanialszy z warszawskich hoteli powstał na przełomie XIX i XX wieku. Należał do spółki Stanisława Roszkowskiego, Edmunda Zaremby i Ignacego Paderewskiego, słynnego pianisty, w późniejszych latach premiera Polski. Jest to najstarszy hotel w Warszawie i jeden z najbardziej eleganckich. Wśród sław goszczących tu znaleźli się m.in.: John Fitzgerald Kennedy, królowa Elżbieta II, cesarz Japonii, Gerhard Schröder, Sofia Loren, Ray Charles, Tina Turner, Woody Allen, Julio Iglesias, Placido Domingo, czy Bill Gates.

Zanim zbudowano Hotel Bristol, na jego miejscu stał Pałac Tarnowskich, mieszczący instytucje publiczne. Spółka Paderewski, Roszkowski i Zaremba kupili pałac wraz z ziemią w 1895 roku. Na części posesji powstała rotunda, w której prezentowano Panorama Golgota Jana Styki. Na pozostałym fragmencie posesji postanowiono wybudować hotel, inicjatorem inwestycji był Stanisław Roszkowski, który z powodu braku zagranicznych inwestorów powołał Towarzystwo Akcyjne Budowy i Prowadzenia Hotelów w Warszawie, które miało przeprowadzić inwestycję. Za namową Roszkowskiego, Paderewski sprzedał plac spółce i nabył akcje. Znalazło się również kilku innych akcjonariuszy. Ogłoszono konkurs na projekt hotelu, do którego zgłosiło się 17 biur projektowych. Jurorzy wybrali projekt Tadeusza Stryjeńskiego i Franciszka Mączyńskiego, którzy zaprojektowali gmach w stylu secesyjnym.

Elewacje w stylu neorenesansowym zaprojektował w końcu Władysław Marconi. Konkursowy projekt odrzucono w obawie przez zbyt awangardowym charakterem architektury art nouveau, który mógłby zniechęcać gości. Wnętrze jednak postanowiono zaprojektować w secesyjnym stylu, czego projekt zlecono Otto Wagnerowi młodszemu.. Formy, które zaproponował Marconi, w tamtych czasach uważano za bardziej „zachowawcze”. Hotel był bardzo nowoczesny, posiadał własną elektrownię, centralne ogrzewanie, podwójną wentylację, ogniotrwałe stropy, podłogi i ściany działowe oraz hydranty przeciwpożarowe na piętrach. Spośród 11 wind, jedna tylko przeznaczona była dla gości, była to piękna, kryształowa winda z żelazną balustradą wykładaną mosiądzem. W 1969 roku została oddana na złom i wymieniona na nową.

Hotel do obsługi gości posiadał ośmioosobowe, elektryczne samochody osiągające prędkość do 20km/h. Na każdym z czterech pięter znajdowało się 50 pokoi. 80 pokoi miało przedpokój, salon i sypialnię, 20 z nich miało dodatkowo łazienkę i toaletę. 120 pozostałych pokoi składało się z jednego pomieszczenia. Urządzano je meblami z różnych epok, przy czym najznakomitszym pokojem był pokój numer 105. Z tego okresu do czasów obecnych zachowała się jedynie mahoniowa toaletka.  Początkowo hotel nie przynosił dochodów, co było związane z zadłużeniem hipotecznym. Po 10 latach zaczął przynosić zyski, głównie z wynajmu pomieszczeń handlowych i usługowych.

Po odzyskaniu niepodległości w hotelu odbywały się debaty polityczne z udziałem Paderewskiego. Gdy ten wycofał się z polityki, sprzedał swoje akcje Banku Cukrownictwa w 1928 roku. Nowy właściciel wyremontował nieco podupadły hotel, który w latach `30 należał do najwspanialszych polskich hoteli. Maria Skłodowska-Curie tutaj świętowała swojego Nobla, a Wojciech Kossak miał tu pracownię malarską, jego obrazami dekorowana była hotelowa restauracja (Kossak w ten sposób spłacał swój dług wobec hotelu).

W czasie okupacji oficerowie niemieccy upodobali sobie bardzo to miejsce, tylko Niemcom wolno było z niego korzystać. Prawdopodobnie dzięki temu budynek przetrwał wojnę właściwie nienaruszony. Działalność hotelową wznowiono już w 1945 roku. W 1947 roku hotel przeszedł na własność miasta, na miejscu niegdysiejszych restauracji powstała Gospoda Ludowa. W 1952 Bristolem zarządzał Orbis. Hotelowi nadano wystrój w stylu socrealistycznym i planowano jego generalną przebudowę, jednak nie znaleziono wykonawcy, który sprostałby oczekiwaniom. W 1973 roku Hotel Bristol stał się hotelem II kategorii. W 1977 roku premier Piotr Jaroszewicz przekazał budynek Uniwersytetowi Warszawskiemu, na potrzeby utworzenia w nim biblioteki.

W kawiarni budynku, w późniejszych latach spotykała się warszawska bohema i elita towarzyska. Hotel zamknięto w 1981 roku. W 1993 roku była premier Wielkiej Brytanii, Margaret Thatcher dokonała kolejnego otwarcia Bristolu. W hotelu znajduje się Cafe Bristol, (powstała już w 1901 roku), Restauracja Marconi, secesyjna kawiarnia (ze wspaniałym zdjęciem Niny Andrycz, międzywojennej królowej mody), Bar Kolumnowy w stylu Art Nouveau oraz Restauracja Malinowa. Pokoje znajdują się na sześciu piętrach, jest ich 205, z czego 32 to apartamenty. Łazienki wykładane są marmurami, a pokoje mają wszelkie udogodnienia typowe dla pięciogwiazdkowych hoteli. Pokoje w zależności od tego gdzie są ulokowane mają widok na wewnętrzne patio, Pałac Prezydencki, park przy ulicy Karowej lub na ulicę Krakowskie Przedmieście.

Dziś jest to jeden z najwspanialszych budynków i hoteli w mieście. Z całą pewnością jest to jeden z symboli tętniącej życiem Warszawy międzywojennej.

Bibliografia:

Pustola-Kozłowska, E., Pustola J.: Hotel Bristol. Zabytki Warszawy; PWN, Warszawa 1985.