Klimat Warszawy

Adres: ulica Krakowskie Przedmieście 62

Data budowy: pierwsza połowa XVII w. / 1628-1643 / 1819 / 1960

Architekt: ? / Konstantyn Tencall / Antonio Corazzi / Jerzy Brabander

Styl architektoniczny: renesans, klasycyzm

Pałac powstał z inicjatywy Zygmunta III Wazy na miejscu dworu Bobolich przy klasztorze bernardynów. Miejsce to przeznaczył na rezydencję dla najstarszego syna, królewicza Władysława IV Wazy, który powracał z Europy Zachodniej. Królewicz chciał by pałac zbudowany był we włoskim stylu. Przebudowa miała miejsce latach 1628-1643, a projektantem został Konstantyn Tencall, architekt włoskiego pochodzenia.

W 1632 królewicz podarował pałac Adamowi Kazanowskiemu, który przekształcił go na jedną z najwspanialszych warszawskich rezydencji XVII wieku. Pałac był ogromny, posiadał dwie monumentalne wieże, 4 kondygnacje, ogromny taras, ogród i dzidziniec centralny, zaprojektowano go w nawiązaniu do projektu Tancallego. Imponującą budowlę możemy podziwiać na rycinie z tego okresu. Hojny prezent królewicza był powodem sporu między królem, a synem, głównie ze względu na wspaniały dwór i jego wyposażenie. Kazanowski bogato ozdobił pałac, a jego wyposażenie opisywał z zachwytem Jean Le Laboureur w 1646 roku, towarzysz ambasadora Francji w Polsce, Madame de Guébriand. Laboureur opisał wspaniałe dzieła sztuki malarstwa, meble zwożone z Włoch i wspaniałą kolekcję instrumenów należących do prywatnej orkiestry Kazanowskiego.

Po jego śmierci, rezydencja przeszła na własność jego żony Elżbiety ze Słuszków Kazanowskiej, która później wyszła za Hieronima Radziejowskiego. Gdy nowa właścicielka znudziła się Radziejowskim, zarządała rozwodu, co doprowadziło do zaciętego sporu między rodzinami Słuszków i Radziejowskich. 5 stycznia 1652 roku pałac był oblegany przez Hieronima Radziejowskiego po tym, jak został zajęty dzień wcześniej przez ludzi Bogusława Słuszki, brata Elżbiety. W 1656 roku wspaniała rezydencja została poważnie uszkodzona w czasie najazdu Szwedów i nigdy nie został jej przywrócony dawny wygląd. Henryk Sienkiewicz w swoim słynnym dziele „Potop”, opisał szturm na Szwedów na pałac. Rozegrała się tu scena walki Zagłoby z małpami w pałacowym zwierzyńcu. W elewację wmurowana jest tablica upamiętniająca to „wydarzenie”.

W 1661 nowymi właścicielami rezydencji zostali Lubomirscy, którzy przekształcili ją i przekazali połowę od Krakowskiego Przedmieścia na potrzeby zakonu Karmelitanek Bosych, powstał tu kościół i klasztor. W 1818 ulokowało się tu Towarzystwo Dobroczynności Res Sacra Miser („Ubogi Jest Świętością”), na skutek kasacji zakonu. Wówczas rezydencja została przebudowana według projektu Antonio Corazziego. W tym samym roku dał tu koncert charytatywny Fryderyk Chopin. Towarzystwo opiekowało się ubogimi mieszkańcami Warszawy, w szczególności żołnierzami inwalidami z kampanii napoleońskiej.

W czasie II wojny światowej pałac uległ zniszczeniu, jego ocalałe fragmenty odbudowano w latach 1945-1975. W 1989 pałac stał się siedzibą Towarzystwa Charytatywnego Caritas A., powołanego dekretem prymasa Polski w tym samym roku. Caritas jako organizacja doboczynna ma jednak swoje korzenie w okresie przełomu XIX i XX wieku. Budynek, który dzisiaj oglądamy wygląda tak jak za czasów przebudowy według projektu Corazziego. W 2006 roku rozpoczęto remont, w czasie którego odkryto w zachowanych fragmentach m.in. polichromie z XVII wieku.