Klimat Warszawy

Adres: ulica Lwowska 17

Data budowy: 1911-1912

Architekt: Artur Gurney

Styl architektoniczny: modernizm berliński

Ta piękna, „zamkowa” kamienica została zbudowana przez firmę „Biuro Budowlane”, spółkę założoną właśnie w celu zabudowania tej narożnej parceli. Udziałowcami byli Aleksander Robert Horn, Rupiewicz i Bronisław Brochwicz-Rogoyski. Horn był przemysłowcem niemieckiego pochodzenia, posiadał garbarnię na Woli. Architektem podobnie jak w przypadku sąsiedniego domu pod numerem 15 był Artur Gurney, uczeń Bolesława Brochwicz-Rogóyskiego twórcy Cedergrenu przy Zielnej 39, tzw. PAST. W swoim projekcie nawiązał do stylu swojego mistrza wprowadzając motywy średniowieczne. Jarosław Zieliński uznał ten dom za najefektowniejszy z zachowanych w Warszawie, zaprojektowanych w duchu berlińskiego "kubicznego" modernizmu, o dynamicznym ukształtowaniu bryły.

W efekcie mamy bardzo masywną, narożną kamienicę, sześcio, a w niektórych miejscach siedmiokondygnacyjną przypominającą średniowieczny zamek. Na narożu wieńczy ją charakterystyczna wieżyczka, a elewacje ożywione zostały dużą ilością wykuszy, balkonów, i ceramicznych ozdób. Najciekawszy jest tutaj niezwykły, mansardowy dach pokryty czerwoną dachówką, wspaniale kontrastujący z bardziej stonowanymi odcieniami szarych elewacji.

Kamienica postawiona została na bardzo płytkiej działce, przez co nie posiada dziedzińca, ani oficyn. Konstrukcja jest ceglana i posiada ogniotrwałe stropy. Piętro i parter pokryte są wielobarwną rustyką. Kryzys w latach 30. XX wieku sprawił, że zadłużoną nieruchomość sprzedano w 1932 roku małżeństwu Ludwikowi i Marii Pannenko za sumę 367 000 zł.

Dom w czasie powstania warszawskiego utracił zwieńczenie narożnej wieży, które w nieco uproszczony sposób odtworzono w 1995 roku. Po zmianach urbanistycznych po wojnie kamienica znalazła się na osi ulicy Koszykowej i w ten sposób zamknęła perspektywę od placu Konstytucji, skąd wygląda najbardziej efektownie.

Dom z Lwowskiej 17 warto porównać z neogotyckim domem z ulicy Foksal 16, autorstwa Brochowicz-Rogoyskiego, nauczyciela Gurney`a. Łatwo odnajdziemy wiele wspólnych elementów w projektach obydwu architektów.

Bibliografia:

Zieliński Jarosław: Atlas Dawnej Architektury Ulic i Placów Warszawy, tom 9: Langiewicza – Łukasińskiego. Warszawa: TOnZ, 2003. ISBN 83-88372-24-6.

Skan archiwalnej fotografii pochodzi z bloga "Wczoraj i dziś".