Klimat Warszawy

Adres: Aleje Ujazdowskie 39

Data budowy: 1877-1878

Architekt: Józef Huss

Styl architektoniczny: neorenesans

Kamień węgielny pod budowę pałacu położono 12 czerwca 1877 roku. Fundatorem jego budowy był tajny radca, sekretarz stanu i senator Cesarstwa Rosyjskiego Jan Karnicki. Jest jednym z nielicznych pałaców w Warszawie wzniesionym w linii ulicy. Posiada dwa piętra z elewacją frontową w stylu dojrzałego renesansu z korzeniami w renesansie włoskim. Józef Huss poza przygotowaniem projektu, zarządzał również pracami przy jego realizacji.

Korpus główny wieńczy attyka. Pierwsze i drugie piętro elewacji przyulicznej posiada charakterystyczne, głębokie loggie. Styl budowli nawiązuje do ówczesnej architektury berlińskiej, zresztą jak i inne dzieła Józea Hussa. Architekt studiował w latach 1864-1866 w berlińskim Bauakademie. Korzeni i pierwowzoru Pałacu Karnickich upatrywać możemy w willi projektu Hitziga przy Bellevue-Strasse 10 w Berlinie. Do budynku przylega dwupiętrowa oficyna boczna od podwórza. W celu zwiększenia dochodowości, w 1928 roku na zlecenie ówczesnej właścicielki Anny Gawrońskiej (i jak niektórzy twierdzą według jej projektu) wzniesiona została sześcio-piętrowa oficyna wschodnia z dużą ilością mieszkań. Frontowa część pałacu zamieszkiwana była jedynie przez właścicieli.

Do dnia dzisiejszego w niektórych mieszkaniach pierwszego piętra zachowały się fragmenty sztukaterii. Rezydencja wielokrotnie zmieniała właścicieli. W chwili obecnej jest siedzibą Niemieckiego Instytutu Historycznego. Pałac jest rzadkim w stolicy przykładem budynku, który nie ucierpiał w czasie wojny (nie licząc przebicia sieni przejazdowej). W niezmienionej formie przetrwał do dnia dzisiejszego.

Bibliografia:

Jaroszewski Tadeusz S.: Księga Pałaców Warszawy, Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1985, s. 48. ISBN 83-223-2047-7.