Klimat Warszawy

Data powstania: 1923

Plac Narutowicza jest sercem Starej Ochoty, wytyczono w 1923 u zbiegu istniejących już wcześniej ulic Grójeckiej i Filtrowej. Powstanie placu zapoczątkowało okres znacznej rozbudowy Ochoty. Od zawsze miał charakter studencki ze względu na akademiki znajdujące się tu akademiki.

Najważniejszą budowlą na placu jest Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny projektu Oskara Sosnowskiego. Powstał w latach 1910-1939, w czasie wojny został poważnie uszkodzony. Zniszczone zostały witraże autorstwa H. Bardzińskiej oraz dachy. Świątynia utraciła niemal cały wystrój wnętrza. Kościół uznawany jest za najwybitniejsze dzieło polskiego modernizmu bazującego na formach historycznych. Najczęściej można spotkać potoczną nazwę -  kościół św. Jakuba od patrona parafii.

Po wschodniej stronie placu biegnie po łuku ulica Akademicka. W latach 1923-1930 pod numerem 5 powstał Dom Akademicki im. Gabriela Narutowicza autorstwa Kazimierza Tołłoczko. W momencie jego budowy był to jeden z największych budynków w Warszawie. Ogromny gmach posiada miejsca dla 2500 studentów. Na 9 kondygnacji umieszczono godło Polski, białego orła na czerwonej tarczy. Architektura budynku nawiązuje do sztuki polskiej XVII wieku jednak w duchu art deco. Wewnątrz znajduje się duży dziedziniec. Budynek mieści aż 675 pokoi.

Przy Akademickiej 3 warto zwrócić uwagę na Dom Urzędników Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, zaprojektowany w stylu historyzmu lat 20. XX wieku. Jego formy nawiązują do polskiego baroku. Od frontu dom posiada zachowane stalowe, falujące ogrodzenie, również nawiązujące do baroku. Dom wraz z ogrodzeniem jest wpisany do rejestru zabytków.

Przy Filtrowej 68 stoi zabytkowy Dom dochodowy Pocztowej Kasy Oszczędności autorstwa Mariana Lalewicza, w którym podpisano rozkaz rozpoczęcia Powstania Warszawskiego.

Na placu stoi również pomnik jego patrona, Gabriela Narutowicza, pierwszego prezydenta Polski po odzyskaniu niepodległości. Został zastrzelony przez opozycjonistę, malarza, Eligiusza Niewiadomskiego w czasie otwarcia wystawy w Zachęcie. Narutowicz sprawowal swój urząd zaledwie kilka dni, Niewiadomskiego skazano na śmierć.