Klimat Warszawy

Kamienica powstała dla Spółdzielni Pracowników Państwowego Banku Rolnego. Architektem był Józef Krupa, który zaprojektował 18 mieszkań cztero-pokojowych (140 metrowych) oraz 18 trzy-pokojowych (100 metrowych). Budowę rozpoczęto w marcu 1931 roku, a całość oddano do użytku w listopadzie 1931. Konstrukcja stropów jest pustakowo - żelbetowa.

 

Skromne elewacje o gołębiej kolorystyce ożywiają długie balkony oraz pionowe pasy wystających cegieł, w których mieszczą się klatki schodowe. Wejścia do budynku ujęte zostały w kanelowane filary w kolorze grafitu. Drewniane drzwi wejściowe ozdobiono eleganckimi, geometrycznymi ornamentami, które powtórzone zostały w drzwiach wejściowych do mieszkań. Te, które wstawiono współcześnie wzorowano na oryginalnych. Widać tu więc wyczucie smaku i dbałość o szczegół gospodarzy budynku.

 

Dom miał charakter luksusowy. Do każdego mieszkania prowadziły dwie klatki schodowe: frontowa i kuchenna. Były tu trzy windy, które zachowały się do dziś. Wyposażone są w lustra oraz podwójne drzwi z kryształowymi, fazowanymi szybkami. Kabiny są fornirowane drewnem, którego słoje układają się w jodełkę. W domu było centralne ogrzewanie oraz instalacja gazowa. W kuchniach były zsypy na śmieci i spiżarnie z oknem.

 

Kamienica zdobyła nagrodę w konkursie "Warszawa w kwiatach" zorganizowanym przez prezydenta Starzyńskiego. We wszystkich oknach i na balkonach stały skrzynki z identycznymi kwiatami, prawdopodobnie petuniami. Wszystko to było wspólną inicjatywą mieszkańców.

 

W czasie wojny wprowadzili się tu Niemcy zajmując trzy dolne piętra. Dwie wyższe kondygnacje w przypadku bombardowań miałyby uchronić trzy niższe, dlatego na samej górze pozwalano się osiedlać Polakom. Niektórzy lokatorzy zostali zupełnie wyeksmitowani. W czasie Powstania Warszawskiego kamienica została nieznacznie uszkodzona.

 

Na trzecim piętrze znajduje się mieszkanie znane w świecie muzycznym. Od 1965 mieszkał w nim Zbigniew Drzewiecki, wybitny pianista i pedagog. Był współtwórcą Konkursu Chopinowskiego. Przed wojną mieszkanie to należało do jego brata, Wiesława Drzewieckiego, który po wyrzuceniu przez Niemców, nigdy do niego nie powrócił. Wraz z synem został wywieziony do obozu pracy do Niemiec, gdzie obydwaj zostali rozstrzelani w czasie wielogodzinnego marszu po ewakuacji obozu, na kilka godzin przed przybyciem Amerykanów. W salonie Barbary Drzewieckiej, wdowy po słynnym pianiście nadal stoi fortepian, na którym lekcje pobierali wybitni pianiści. Na ścianach wiszą fotografie Artura Rubinsteina, Karola Szymanowskiego i Witolda Małcużyńskiego, z którymi Drzewiecki blisko się przyjaźnił.

 

Dziś na balkonach nie ma już takich ilości kwiatów, ale nadal jest ich dużo. Troszczy się o nie pracująca tu od 35 lat dozorczyni, Barbara Olszewska. Mieszkańcy wyjeżdżający na urlop powierzają jej klucze, by pod ich nieobecność podlewała kwiaty. Opiekuje się też czterdziestoma donicami kwiatów, ustawianych wiosną na dwóch podwórzach.

 

Bibliografia:

 

Brykczyński Jan, Stopa Magdalena: Ostańce. Kamienice warszawskie i ich mieszkańcy. Warszawa: Dom Spotkań z Historią, 2011, s. 168-175. ISBN 978-83-62020-18-8.