| Powiśle |
Adres: ulica Bednarska 2
Data budowy: 1832-1835 / 1851 / 1950
Architekt: Alfons Kropiwnicki / Jan Teofil Skorboni / Myszkowski
Styl architektoniczny: klasycyzm
Stanisław Majewski był jednym z prekursorów tzw. "handelków", popularnych w XIX i na początku XX wieku. Jeden z nich prowadził tuż obok, na rogu Sowiej i Bednarskiej, w kamienicy zaprojektowanej przez Antonio Corazziego (dziś w zmienionym kształcie). Na tyłach prowadził restaurację. Jako pierwszy wpadł na pomysł zamieszczania w czasopismach reklam na temat specjalności zakładu, co z czasem znalazło naśladowców.
Na pomysł budowy łaźni Majewski wpadł jeszcze przed powstaniem listopadowym. W 1832 roku przekazal prawa do posesji swojej synowej, Teodozji z Kowalewskich. W 1834 roku współwłaścicielem został jej mąż Józef, który obok prowadził z ojcem restaurację.
Lokalizacja była doskonała, gdyż tutaj właśnie przerzucano przez Wisłę mosty łyżwowe, ulica była bardzo ruchliwa, a w okolicy znajdowało się wiele hoteli, restauracji oraz łaźni. Każdy przejeżdżający na tę stronę rzeki musiał minąć łaźnię Majewskiej. Woda pochodziła z Wisły i była specjalnie oczyszczana. W gmachu znajdowały się jednoosobowe łazienki, obszerna, kilkunastoosobowa łaźnia parowa oraz pomieszczenia z droższymi, jednoosobowymi łaźniami parowymi. Oferowano tu m.in. kąpiele ziołowe, siarczane i żelazne.
Jarosław Zieliński uważa, że budowla nawiązuje do Komory Wodnej po praskiej stronie, co nie powinno chyba nikogo zdziwić. Boczne partie budynku są dosyć skromne w porównaniu do części centralnej z portykiem, bogato dekorowanej rzeźbiami autorstwa Pawła Malińskiego, ukazującymi kąpiącego się Neptuna i Amfiryty.
Teodozja Majewska zmarła w 1881 roku, łaźnię odziedziczyły jej dzieci. W 1898 jej współwłaścicielem został Lejbus Pozner. W kolejnych latach kilkakrotnie zmieniali się właściciele, a łaźnia z czasem podupadła.
W czasie wojny uszkodzeniu uległ portyk, jednak budynek przetrwał. Odremontowano go dobudowując z tyłu nowe skrzydło. Płaskorzeźba Malińskiego musiała zostać odtworzona. W gmachu mieściła się najpierw szkoła, potem ośrodek kształcenia ideologicznego PZPR, aż w końcu słynne liceum społeczne. W ostatnich latach właściciel, władze Uniwersytetu Warszawskiego odebrał gmach szkole, by przeznaczyć go na potrzeby jednego ze swoich wydziałów.
Bibliografia:
Majewski Jerzy S.: Bednarska 2, Gazeta Wyborcza Stołeczna, 2002-03-06, dostęp 25.01.2011.
| Inne obiekty w tej kategorii: | |
Co w Warszawie powinno być lepiej promowane jako atrakcja turystyczna?
(211 votes)
